![arafat-hac](https://www.saidnursi.de/wp-content/uploads/2024/07/arafat-hac-678x381.jpg)
Bu cümle Bediüzzaman’ın Sünuhat isimli eserinde, Rüyanın Zeyli bölümündeki ilk cümlesidir.
Biz de merakımızı izale için, rüya sahibine rüyanın neden hacda sükut ettiğini soralım. Zira bu rüyanın evveliyatı da var. O kısımlarda 1918 Osmanlı’nın mağlubiyetinin resmen kabulünden sonra, bu felâketin sebepleri Üstad’a, her asrın mebuslarının bulunduğu bir meclis-i muhteşemde sorulup herbirine ayrı ayrı cevaplar verilmişti. Mesela o rüyadaki nuranî meclisten bir zat;
“Ey felâket, helâket asrının adamı, senin de reyin var, fikrini beyan et!” demiş; kendisi de, “sorun cevap vereyim” demişti. Birinci soruda;
“Bu mağlubiyetin neticesi ne olacak, galip olunsaydı ne olurdu?” gibi müteakip sorular soruluyor ve Üstad da, o felâketlerin sebeplerini İslam’ın şartlarına riayet etmemek, çaresini de İslama riayet etmekle diye cevaplıyordu. Fakat sıra hacca gelince rüya bitmişti. Nedenini o da merak ediyor ve ancak bir hafta sonraki rüyada -önemine binaen olsa gerek- “hac” müstakil olarak gösteriliyordu.
Bu rüyanın hacda sükûtunun sebebi, haccın âlem-i İslam’ın içtimaî hayatına veya şahs-ı manevîsine taalluk ettiği için, felâketlerinin de o nispette büyük olduğuna işarettir.
Bediüzzaman, “…haccın ve ondaki hikmetin ihmali, musibeti değil, gadap ve kahrı celbetti. Cezası da, keffaretü’z-zünub değil, kessaretü’z-zünub oldu” diyerek felâketin boyutlarına dikkat çeker. Bunun kamu hukukunu ilgilendirdiğini de ifade etmiş oluyor. Hukuk-u ammeyi ilgilendirdiği için de, diğer şahsî ibadetlerle kıyas-ı kabil olmayan bir felâkete sebep olduğu anlaşılmış oluyor.
Şöyle devam ediyor: “Haccın bahusus tearüfle tevhid-i efkarı, teavünle teşrik-i mesaiyi tazammun eden içindeki siyaset-i Ali’ye-i İslamiye ve maslahat-ı vâsia-i içtimaiyenin ihmalidir ki, düşmana milyonlarla İslam’ı, İslam aleyhinde istihdama zemin ihzar etti.” demekle, haccın, tanışarak efkar-ı ammenin birliğini ve yardımlaşarak teşrik-i mesaiyi tazammunla âlem-i İslamın âlî siyasetini ifa ettiğini belirterek bütün âlem-i İslam’ın mağduriyetini ifade eden çok büyük felâketlere sebep olduğunu anlatıyor.
Böylece haccı yasak edenlerin cinayetinin azametine dikkat çekiyor. Yani demek ki, ‘hac’da, İslam’ın çok çok önemli içtimaî ve umumî bir şahs-ı manevîsi olduğu için, ihmale gelmez ve ihmali, bir asrı geçtiği halde bu günkü felâketlerin de sebebidir.
Şimdi düşünelim. Sebebi belli olan böyle bir felâketin çaresi de, aynı cinsten olan ittihad-ı İslam’dan başka ne olabilir? İşte onun için Bediüzzaman “Bu zamanın en büyük farz vazifesi ittihad-ı İslam’dır” diyor. (Eski Said Dönemi Eserleri, s.57)
Çünkü o aynı zamanda şeair-i İslam ve âlem-i İslamın kimliğidir, haysiyetidir, şerefidir ve emniyetinin teminatıdır.
Bir elin nesi var, iki elin sesi var denildiği gibi Avrupalılar da, bu tesanüdü elimizden alıp, kendi zulümleri için kullanarak, tesanüdden hasıl olan bir deha ile âlem-i İslamı eziyorlar. Yazık, günah değil mi?
Bugünkü hac ise, yine siyasî angajmanlarla ruhunu kaybetmiş, şahs-ı manevî şuurundan uzak, içi boşaltılmış, fonksiyonsuz ve sembolik bir hale dö-nüştürülmüş, marjinalleşmiş bir adet mesabesindedir.
Bediüzzaman 19. Söz’de Medine’yi minbere benzeterek; sanki büyük bir hatibi dünyanın tepesinden âlem-i İslama ve bütün insanlığa seslenen, imanı, hayat-ı içtimaiyenin sırlarını anlatan bir kürsü gibi tasvir ediyor. Sebep ve sonuç belli. Buna rağmen bu felâkete âlem-i İslam daha ne kadar tahammül edecektir? Evet günümüzün en acı gerçeği ve acilen tedbiri elzem olan bir içtimaî felâketle karşı karşıyayız.
“İşte Hind, düşman zannederek halbuki pederini öldürmüş, başında oturmuş bağırıyor. İşte Tatar, Kafkas, öldürülmesine yardım ettiği şahıs, biçare valideleri olduğunu “Ba’de harabi’l-Basra” anlıyor. Ayak ucunda ağlıyorlar.
İşte Arap, yanlışlıkla kahraman kardeşini öldürüp, hayretinden ağlamayı da bilmiyor.” (Bana bu cümle Şerif Hüseyin’in İngiliz oyununa gelerek Osmanlı’ya karşı çıkmasını hatırlatıyor ve onun bedelini bugün bütün bir âlem-i İslam ödüyor.)
“İşte âlem-i İslam, bayraktar oğlunu gafletle bilmeyerek öldürmesine yardım etti, valide gibi saçlarını çekip âh u fîzâr ediyor.” (Eski Said Dönemi Eserleri, s.360)
Bu analizden sonra Bediüzzaman bu ihmalin vahamet veya hasar tespitini şöyle ifade ediyor:
“Milyonlarla ehl-i İslam, hayr-ı mahz olan sefer-i hacca şiddet-i rahl etmek yerine, şerr-i mahz olan düşman bayrağı altında dünyada uzun seyahatler ettirildi.” (Eski Said Dönemi Eserleri, s.360)
Devamında da “İbret alınız!” dedikten sonra, korkak tavuğun yavrularına şefkatinden camuşa saldırma cesareti gösterdiğini, keçinin mecbur kalınca kurdun karnını deldiği harika şecaatini misal olarak gösterip, bir tavuk ve keçi kadar da mı olamayacaksınız demeye getiriyor.
“Fıtrî meyelân, mukavemetsûzdur. Bir avuç su, kalın bir demir gülle içinde atılsa, kışta soğuğa maruz bırakılsa, meyl-i inbisat demiri parçalar.” (a.g.e) demekle fıtratı asliye ve hakiki imanın engel tanımayacağını, soğuğun tazyikine maruz bırakılınca demir gülleyi parçalayan su ile ispat ve ikaz ediyor. Ve netice itibariyle siz de o tavuk kadar da mı şefkat, cesaret, hamiyet ve fıtri heyecan yok? Mecbur kalınca kurdun karnını delen keçi hamiyeti de mi yok diye sorgulayıp, aslında bu milletin demir gülledeki su gibi küfrün zulmünü parçalayacağını, Rus köylülerinin buna şahit olduklarını söyler.
“Bununla beraber imanın mahiyetindeki harikulade şehamet, izzet-i İslamiyenin tabiatındaki âlempesend şecaat, uhuvvet-i İslamiyenin intibahıyla her vakit mucizeleri gösterebilir.” (a.g.e) diyerek, şu beyitle hitamuhu misk yapıyor:
“Bir gün olur elbette doğar şems-i hakikat
Hiç böyle müebbet mi kalır zulmet-i âlem?” diyerek de müjdeler veriyor.
Evet, Bediüzzaman’ın sözlerine kulak vermek gerekir. Zira o, kendi muhayyilesindeki arzusu ile değil, çoğu şeyleri ilham ve gayri ihtiyari terennüm etmektedir. Kararan gecelerin sabahı yakındır ve bizim muhteşem tarihimizde bunun çok misalleri mevcuttur. Mesela:
Yavuz Selim zamanında Macarlar Müslümanlara zulmediyorlarmış. O, Macarlara şöyle bir ferman gönderir:
“Ehl-i imana zulmetmeyin. Yoksa Sen Piyer’in mihrabında atıma ot yedirmesini bilirim” Ve zulüm sona eriyor.
Aynı Yavuz; bir şahs-ı manevimiz olan İslam birliği için de; “İttihatken savleti a’dayı def’a çaremiz,/ İttihat etmezse millet, dağdar eyler beni” diyerek de, şahsı manevi gerçeğini ihmal etmeyip, tedbirini almış oluyor. Yani o öyle bir ittihadı gerçekleştiremeseydi, Macaristan’a o fermanı gönderebilir miydi? İşte dünya liderliği böyle olur.
İttihad-ı İslam meselesi, bütün hamiyetperverleri artık ciddi ciddi düşündürmeye başladı ve düşündürmeli! Yoksa bu ihmalin felaketinden değil ahirette, dünyada da kurtuluş yoktur. Her halükarda sıranın bize geldiğini tarihî ve halî gerçekler adeta bağırarak haykırıyor. Bunu duyup görmemek, sağır, kör ve ahmaklığın da ötesinde ihanetin dik alasıdır. Yoksa celladına aşık olmuş meczuba mı dönüldü?
Ben bu musibetleri yine Üstadın ifadesiyle neticesi itibari ile hayırlı olacağına inanarak “Zahiren musibet batınen rahmet” olarak da gördüğüm için, bir cihetten de teselli buluyorum ve “su bulanmadan durulmaz” derler ya, işte o inançla teselli buluyorum.
Yine Üstadımın dediği gibi: “Şu istikbal inkilabatı içinde en yüksek gür sada, İslam’ın sadası olacaktır” müjde ve hakikatine inanıyorum. Vesselam.
Benzer konuda makaleler:
- Eski Said Dönemi Eserleri çıktı
- Ben milliyetimizi yalnız İslâmiyet biliyorum
- Bediüzzaman’ın içtimaî ölçüleri açıktır!
- Bediüzzaman’ın basın ahlâk kuralları
- Menfî siyâsetten istifade zannı
- Haccın hikmetini ihmâl gazabı celb etti
- İman ve hürriyet
- Bediüzzaman: “Riyaset-i şahsiyenin kat’iyen aleyhindeyim!”
- Cihadımız; cehalet, fakirlik ve ihtilâfa karşı
- “Beyanat ve Tenvirler”i okuyalım
![Şemseddin Çakır](https://www.saidnursi.de/wp-content/uploads/2018/02/avatar-erkek-100x100.jpg)
İlk yorum yapan olun