Saniyeler içinde yıllar gizlidir. Parmaklarınla saydığın yılların bırak ayını, haftasını, bırak gününü. Geç saatini, dakikasını… Saniyelerin içinde bile aylar gizlidir.
Yaşadığını az bulursun parmaklarınla sayarsan yılları. Parmaklarınla saymaya kalkma. Yaşadığın yıllara da, gelecek yıllara da haksızlık edersin. Yaratanın zaman denilen nimetini küçümsersin.
“Geçmiş böyleyse, geleceğin bundan ne farkı olacak?” dersin. Kolaycılığa kaçamazsın. Hakkın yok buna… Hayat yaşayanın değil; yaşatanındır. Yaşayan, sırrını anlamalıdır, nabzını tutmalıdır saniyelerin, dakikaların. Kolay mı? Ne kolay ki hayatta? Doğru olan, denemendir, vazgeçmemendir.
Yıl var, yel gibi geçer; saniye var, uzar da uzar, bir ömür olur.
Depremde bir binanın kirişinin altında kalan insana sor o geçmek bilmeyen anları, o saniyeleri, o dakikaları. Doğum anını bekleyen anneye sor o anı, o saniyeleri, o dakikaları. Askerden evlâdının dönüşünü bekleyen anneye, babaya sor yılların, saniyelerin, saatlerin ne olduğunu. Hasretle, iştiyakla, bir yandan ölüm korkusuyla, “Ya varamazsam?” diye yıllardır tutuşan bir yürekle Kâbe’ye doğru yürüyen ayaklara, daha doğrusu Allah’a doğru yürüyen o yüce ruhlara sor…
Zamanı, anı, dakikayı, saniyeyi, yılları parmakla sayma… Sığdıramazsın ayları. Tutamazsın elinde suları. Göremezsin parmakların üstünde akıp giden haftaları, günleri, saatleri. Haksızlık edersin yaşadığın onca nimete, seçilip sana gönderilen o sayısız nimete.
Bir çırpıda söylenecek bir rakam değildir hayat. Kimine uzun, kimine kısa, ama herkese yeterince ve nasibincedir hayat.
Hayat kısadır. Hayat uzundur. İkisi de doğrudur. Yaşadıklarını hissedene bağlıdır. An vardır; içinde yıllar gizlidir.
Hayatı dümdüz bir yaşamak olarak gören ve öylesine algılayan, yaşadığı iniş – çıkışların, içten ve dıştan hayatına vuran o derin yansımaların kendisine hiçbir katkısı, hiçbir faydası yokmuş gibi davranamaz insan. Yaşadığı yılları rakamlarla algılayamaz insan.
Nefsin işi, parmaklarla hayatı saymaktır, muhasebesini yapmak değil.
Nefis, bir kaçaktır. Görev kaçağıdır. Huzur kaçağıdır.
Ya tutup vurursun nefsinin sırtını yere,
Ya da sürüklenip gidersin ardından boş yere…
Rakamlar, yaşanan hayatın karşılığı olamaz. Hayat, rakamlara sığmaz. Derindir, dahası, keyfiyetlidir hayat. Onun için kıymetlidir hayat. Olsa olsa, hayatın dış kalıbıdır sadece rakamların içindeki.
Bir bardağın içindeki bir suyun duruşu gibidir. Sessizdir, sakindir. Oysa kaç milyon, kaç milyar, kaç trilyon damla vardır, zerre vardır o suyun içinde.
Ne bardak senin, ne de içindeki su.
Dikkat et, hayatına kurulmuş binlerce pusu…
Boş evle kim uğraşır? Hırsız boş eve girmez. Şeytanın işi hayatla, hayatın içini boşaltmakla.
Kaç milyon, kaç milyar zerre vardır o suyun içinde, bir düşün… Öyle değil mi?
Kaç kâinat vardır hayatın içinde… Açılıp kapanan bir parantez değildir hayat. Hayatın içinde bir değil, bin hayat vardır.
Hayat, bir bardakta duran durgun su değildir.
Binlerce duygusu ile insan, koca bir denizdir.
Hayatımızın içinde bir değil, bin hayat vardır. Her lâtifenin ayrı bir hayatı vardır. Kalbin de hayatı vardır, aklın da, hayalin de, gönlün de, gözün de, kulağın da, elin de, ayağın da hayatı vardır.
Bir hatırlamaya çalışalım hele gözle gördüklerimizi, akılla anladıklarımızı, kalple hissettiklerimizi, damağımızla tattıklarımızı ve topyekûn bir ruh kuşatması altında hissettiğimiz bu zengin sofraları bir düşünelim hele…
O zaman anlarız hayatın asla rakamlara sığmadığını. Geçmişin parmaklarla hesaplanmasının yanlış olduğunu… Haksızlık olduğunu hayatı verene, hayatı yaratana karşı…
Ha, bir de içiniz hüzünle dolar bazen. İnsanız. Olmaz, olmaz… Başa gelmedik iş olmaz.
Pişmanlık kaplar belki bir yanınızı. Yaşadıklarınızın içindeki nice istenmeyen haller karşınıza geçip geçip dururlar. Ama ne yazık ki, yaşanmıştır artık… Hayattaysanız ve yaşıyorsanız, bir çaresi vardır bu yaranın: Yaratanın affına sığınmak, en soylu davranışıdır insanın.
Allah kuluna parmakla sayılmayacak kadar kıymetli bir hayat verir. Parmak ısırılacak kadar harika bir hayat verir. Hayatı verdiğine, yaratan her şeyi verir. Ve bu fani hayatla ebedî bir hayat kazanılır.
Hayatın her anında binlerce hayat gizlidir. Milyonlarca şükür gizlidir Rabbine…
Haritada bir yer görse, santimle ölçmeye kalkar insan. Oysa aradaki mesafeyi kat etmek için günler gerektiğini unutur.
Unutur kişi. Unutmak nefsin, unutturmak şeytanın işi…
Hayatı parmaklarınla saymaya kalkma. Yaşadıklarına, yaşadıklarını yaratana karşı haksızlık ve saygısızlık edersin.
“Söyle bakalım, senden geriye ne kaldı?” denirse bir gün, ne dersiniz?
İnsan, hayata bir yeni gün daha eklemek şansına sahip değildir. Hayat ne kadarsa, o kadardır. Ama yaşadığı bir güne bir hayat katabilir. Hele bu hayat imanla, inançla dolu ise… Hayatın hayatı budur işte… Elindeki bu zenginliği herkesle paylaşabilirsin işte. Bu nimet, vermekle azalmaz, vermekle çoğalır.
Bu dünyada geçireceğimiz süre, çok kısa. Durup güneşe bakmaya, bulutları selâmlamaya, çiçekleri koklamaya da zaman ayırmalı.
Kalbimizin ve bütün kalplerin aradığı budur. Ve o çok uzaklarda değil, yanı başımızdadır. Adı, huzurdur… Hâlâ yüreğimizde bir yerde durur. Kırıntısı bile iş görür onun. İlahî bir armağandır. Bir nur huzmesidir bu. Huzurdur. Kibrit başı kadar bir aydınlık, odalar dolusu karanlığı nasıl yutarsa, öyledir huzur. İnancın bir şûlesinin hayatımıza kattığı nurdur bu, huzurdur bu…
İnsanlar hayatın dışında, çok uzaklarda zannederler bunları. Oysa ağaçların yeşermesini, çiçeklerin açmasını izlemek, severek yaptığımız işlerden sonraki yorgunluk, ardından havayı solumak, sevdiğimiz bir kitabın sayfalarını açıp okumak ve sonra niçin bu dünyada olduğumuzu düşünmek ve Allah’ı sevmek, ümit içinde duâ etmek… İşte bizi mutlu edecek olan şeyler…
Yoksulu zengin yapacak, bir küçük camdan bakıp “Her şey benim içinmiş de, niye haberim yokmuş?” diye söylenecek anlarımız olmalı. Günlerimiz dolu dolu yaşanmalı.
Allah’ı arayana, O’nu isteyene O hep yakındır. Dört duvarın arasında da olsa, odasından dışarı çıkamasa da, hatta yatağından kımıldayamasa da, Allah kendini arayanla ve sevenle beraberdir.
Bırak yılları parmaklarınla saymayı.
Hücre hücre rahatlamak istiyorsak, kendimizi yeniden keşfetmemiz gerekiyor. Şu an, içinde yaşadığın şu saat belki de en bereketli, en verimli, en meyvedar bir vakittir.
Günlerin günleri kovalamasını, takvimden yaprakların bir bir düşmesini geç… Geçmeyen ana geç. An içinde an var. Zaman içinde zaman var. Sen onu bul ey insan.
“Madem her insan gayet şiddetli bir surette uzun bir ömür ister, bekaya âşıktır. Ve madem bu fâni ömrü bâki ömre tebdil eden bir çare var ve mânen çok uzun bir ömür hükmüne geçirmek mümkündür. Elbette, insaniyeti sukut etmemiş bir insan, o çareyi arayacak ve o imkânı bilfiile çevirmeye çalışacak ve tevfik-i hareket edecek.
İşte o çare budur: Allah için işleyiniz, Allah için görüşünüz, Allah için çalışınız. Lillâh, livechillâh, lieclillâh rızası dairesinde hareket ediniz. O vakit sizin ömrünüzün dakikaları, seneler hükmüne geçer.” (Lemalar, 23)
Size tatlı ve huzurlu hayatlar, rüyalarınızda yaşayamayacağınız kadar mutlu uyanışlar diliyorum.
Şimdi kalkıp bir camdan bakacağım. Küçük bir saksı içindeki küçücük bir ağacı seyredeceğim. Minik yapraklarının büyüyüşünü… Sonra bulutların selâmını alacağım…
Ve rüzgârla beraber salât-u selâmlar göndereceğim kutlu beldeye, Cennet-i Bâkî’ye ve Kubbe-i Hadrâ’ya, Fahr-i Kâinata, Resulullah’a…
“Ey bad-ı sabâ yolun uğrarsa semt-i Haremeyn’e Tazimimi arz eyle Rasul’üs-Sakaleyn’e…”
Sayısız nimetleri için Rabbime hamd edip, yaşadığım günlerin aleyhimde değil, lehimde şahitliğini dileyeceğim.
Bir güzel niyet ve düşünce, zamanı teslim alır. Zamanı teslim alamayan, zamana teslim olur.
Günler o anda başlar ve güller o anda açar, o günde yaşar. Günü fethedemeyen, gülü de fethedemez. Elindeki fani bir anı fethedemeyen, ebedî bir anı da fethedemez.
İstanbul’un fethinden sonra yeni bir fetih bekleyenlere sayısız fetihlerin varlığından bir haberdir bu. Kendi gülünü fethedemeyen, kendi gününü de fethedemez. Gül, günden habercidir; gün de gülden habercidir.
Güller gibi güzel günleriniz olsun dileriz…
İmam Zeynel Abidin Hazretleri’nin duâsı olsun duâmız:
“Bana merhamet etmeni, hayatta bıraktığın sürece Sana karşı gelmekten beni muhafaza etmeni, yaşattığın sürece bana faydalı olacak her şeye beni muvaffak etmeni, yüce kitabınla kalbimi ferahlatmanı, onu okumakla günahlarımı düşürmeni, dinim ve bedenim konusunda bana selâmet lütfetmeni, bana dostluk ve ünsiyet edenleri benden ürkütmemeni, geçen ömrümde ihsanda bulunduğun gibi kalan ömrümde de üzerimdeki ihsanını tamamlamanı diliyorum. Ey merhamet edenlerin en merhametlisi!”
Benzer konuda makaleler:
- Kaybolan yıllar!
- Hakikat yüksek bir cevherdir, bedel ister
- Patates yemesek ölür müyüz?
- Bir anlamı yoksa hayatın…
- Zor yılların nur yüzlü adamları
- Ne ile imtihandayız?
- Komşu hukukunu ciddiye alıyor muyuz?
- Tırtıllar mesaide
- Cennet-mekân annelerimize…
- Hizmetteki lezzet
![Selim Gündüzalp](https://www.saidnursi.de/wp-content/uploads/2019/12/selim-gunduzalp-100x100.jpg)
Asıl ismi Hüseyin Adnan Şengörür olan Selim Gündüzalp, 1954 yılında Adapazarı’nda dünyaya geldi. Sırasıyla Adapazarı Kurtuluş İlkokulu’nu, Adapazarı Merkez Ortaokulu’nu ve Adapazarı Lisesi’ni okudu. 1979 yılında, Marmara Üniversitesi Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nden mezun oldu. 1968 yılında, ortaokul öğrencisiyken, günlük bir gazetenin tertip ettiği, bir şiir yarışmasıyla yazı hayatına başladı.
EuroNur, Yeni Asya ve Zafer Dergisi ile birlikte pek çok basılı ve internet medya organında yazıları yayınlanan Selim Gündüzalp, pek çok ulusal ve yerel TV ve radyo kanalında programlar yaptı, geniş kitlelere ulaşma imkanı buldu. Yurt içinde ve dışında, sayısız seminer, konferans ve sohbet programları ile okuyucusu ve dinleyicisi ile buluştu.
Hayatı boyunca, yazan, anlatan ve ömrü dava aşkı ile dolu dolu geçen Selim Gündüzalp, 12 Eylül 2017 tarihinde geçirdiği bir kalp krizi neticesinde 63 yaşında iken aramızdan ayrıldı.
Allah rahmet eylesin…
İlk yorum yapan olun